حرمت مدرسه را نگهداریم
شوربختانه امواج اجتماعی مهیبی
علیه مدرسه مدتهاست در جامعه به راه افتاده است. این امر وضعیت نهاد مدرسه را در شرایط مخاطره آمیزی قرار داده است. چند سالی است که در جامعه مدام نشانههای این وضعیت مخاطره آمیز مدرسه را در گوشه و کنار میبینیم. گویی این روزها چنگ زدن بر چهره مدرسه و خاک پاشیدن به آن نوعی هنر شمرده می شود این شواهد بسیار نگران هستند. اطمینان دارم که بسیاری از دوستداران پیشرفت و تعالی جامعه را هم نگران میکند. به درستی میدانیم که هیچ پیشرفت پایداری، بی وجود مدرسه در جامعه میسور نیست.
القصه، امشب که در فرصتی برای آرامش و رفع خستگی، قسمت سوم از فصل دوم مسابقه «صداتو» را از پلتفرم «فیلیمو» تماشا میکردم، دیدم که مجری برنامه آقای محسن کیانی از یکی از شرکت کنندگان برنامه که به «صدا مخفی» شناخته میشوند، پرسید انگیزه شما از شرکت در این برنامه چیست؟ او که دانشآموز پایه ششم دوره ابتدایی بود جواب داد برای پیچاندن مدرسه ( شما بخوانید فرار از مدرسه ) در این برنامه شرکت کردهام!!
این سخن با خنده حضار و مجری و یاوران مسابقه دهنده ( امیر مهدی ژوله، محمد بحرانی، شبنم مقدمی و محسن شریفان) این مسابقه همراه شد. این اگر چه به ظاهر طعنه و کنایهای تلخ و گزندهای بود که به مدرسه که در یک تریبون نیمه رسمی کشور وارد شد اما به نظرم سکوت هنرمندان حاضر در برنامه، سکوت زنندهای بود .هیچیک از این هنرمندان به خود اجازه ندادند که از مدرسه در برابر این تندی نادرست، دفاعی بکنند و با سکوت خود این را رفتار را تایید کردند. آنها از این حقیقت غافل بودند که خود ایشان اگر در این مقاماند، اگر توفیقی در زندگی داشتهاند بی مدد مدرسه ممکن نبوده است. آنها و بسیاری دیگر از آحاد جامعه چه زود لطف مدرسه را فراموش کردند. چه ساده حرمت شکنی می کنند. همچنین اینان فراموش کردهاند که در دوران غم انگیز و فاجعه بار کرونا، تعطیلی مدارس چه رنج آور بود و چه نگرانی های عمیقی را در دل آحاد جامعه بابت اعتلای نسل نوخاسته بر انگیخت و افسوس که آنها بی تفاوت از کنار این مواجهه ناصواب و مخرب با مدرسه گذشتند. منزلت مدرسه و سرمایه ملی صرف نظر از همه نقدهایی که به آن وارد است به سادگی و بازیگوشانه به ثمن بخس حراج شد. نمی دانم چرا ارزشهای مدرسه به سادگی توسط بسیاری حتی فرهیختگانی این چنین نادیده انگاشته میشود . چنین انتظار میرفت که در واکنش به سخن آن دانشآموز به عتابی مهرورزانه رفتار می شد. به تهیه کنندگان و ذیربطان این گونه برنامههای سرگرم کننده باید گفت که قرار نیست به هر قیمت بخندیم بلکه باید به قیمت بخندیم.
همچنانکه در آغاز این یادداشت گفتم مدرسه که یک نهاد اجتماع ساز است در شرایط مخاطره امیزی قرار گرفته است . باید حواسمان را جمع کنیم حرمتش را نگه داریم و سطح حساسیت عمومی را نسبت به این برخوردها با مدرسه بالا ببریم . البته این هم درست است که حرمت امامزاده به متولی آن است.
پیشنهاد می کنم که تهیه کنندگان این برنامه و هنرمندانش بابت این بی مهری ناشیانه و آسیب رسان به نهاد ارجمند مدرسه در یک رسانه پر مخاطب از مدرسه و همه ذیربطان آن در جامعه، بزرگ منشانه عذرخواهی کنند. تا جبرانی باشد بر این رفتار رنجآور.
نخستین انتشار در کانال تلگرام حکمت تربیت
یادداشتهای مرتبط
همهٔ «مدرسه و برنامهٔ درسی» ←
جايگاه معلم در فرایند ارزشیابی کیفی توصیفی
پيش از هر بحثي در خصوص شيوهي اجرای ارزشیابی کیفی توصیفی ، لازم است اين نكته مطرح شود كه معلم از چه جايگاهي در اين فرایند ارزشیابی برخوردار…
دانشآموز نمیداند چرا میآموزد
دانش آموزان از لحظه اول ورود به مدرسه با تعدادی کتاب درسی مواجه می شوند که به آنها داده شده و گفته شده باید اینها را یاد بگیرند.…
گفتوگو با دانشآموزان دبیرستان دین و دانش مرند
بيست ويكم فروردين ماه امسال به ياري و لطف همكاران خوبم در آموزش و پرورش استان اذربايجان شرقي و شهرستان مرند توفيق ديدار با دانش آموزان پايه هشتم…