اگر سند ۲۰۳۰ را یکسره رد کنیم

این روز ها و در غوغای حین و بعد از انتخابات ریاست جمهوری بحثهای زیادی در باره سند 2030 مطرح شده است. صرف نظر از مدعاهای مخالفان و موافقان آن اگر ما سند 2030 را به طور کلی رد کنیم بسیاری از اصول اساسی که خودمان قبول داریم و در ان سند آمده است همچنین در تحقق ان نیز تلاش می کنیم را رد کرده ایم . پژواک این رد و انکار کلی در گوش جهانیان این است که کشور جمهوری اسلامی ایر ان با صلح ، برابری آموزشی ، بهزیستی انسان ، توسعه پایدار و مردم سالاری و…. مخالف هستند و ما با این عمل اسلام هراسی را توسعه می دهیم. در حالی که درست برعکس، بر اساس اصول اساسی خود به ویژه قانون اساسی ما با جهان با ید در ارتباط باشیم و باید از مزایای پیشرفتهای جهانی که متعلق به همه بشریت است بهره ببریم ودر تحقق و توسعه ان مشارکت نماییم در عین حال با جنبه هایی از سند 2030 و اسناد مشابه هم که با فرهنگ دینی و ملی ما تناسب ندارد کنار نمی اییم و نمی پذیریم.این اسناد بین المللی به گونه ای است که کشورها میتوانند مشروط ان را بپذیرند به این موضوع در اصطلاح اعلام حق تحفظ می گویند بر اساس این منطق است که نماینده ایران در یونسکو بیان کرده است ما سند 2030 را مشروط به تناسب با اسناد داخلی اجرا می کنیم. این معنا در انتهای سند مذکور هم قید شده است. این نشان می دهد می خواهیم با تمایل جهانی برای حرکت به سوی توسعه پایدار متناسب با فرهنگ اسلامی همسو و شریک باشیم. ما در جهان امروز با عنایت به اصل تعامل عزت مندانه که در قانون اساسی هم امده است و در واقع دغدغه مقام معظم رهبری هم همین است. می توانیم چنین اسناد بین المللی را مد نظر قرار دهیم . ماهیت این سند به گونه ای است که هیچ مسئولیت حقوقی برای کشور ما ندارد و در حد پیشنهاد و توصیه یک چهار چوب عمل مشترک بین کشورها عمل می کند. اما از جنبه های فراوان و بسیار مثبت آن می توانیم بهرمند شویم .در سال ۱۹۹۰هم سند آموزش برای همه را به همین سان پذیرفتیم و دنبال کردیم. در سالهای پایان اجرای ان ایران گزار ش موفقیت خود را در اجرای سند آموزش برای همه توسط دکتر حاج بابایی وزیر وقت آموزش و پرورش به یونسکو و جهان ارائه داد.

نخستین انتشار در کانال تلگرام حکمت تربیت